Από την 6η Ιουνίου (οπότε σημειώθηκε η τελευταία βροχή στο λεκανοπέδιο) και μετά, αυτό το διάστημα των 128 ημερών, θα μπορούσε να χωριστεί σε 2 διακριτές περιόδους:

Η πρώτη - και μεγαλύτερη - περιλαμβάνει στην ουσία τους θερινούς μήνες, κατά τους οποίους εκτός από την απουσία βροχής, είχαμε την εμφάνιση 3 μεγάλων περιστατικών καύσωνα, κάθε ένα από αυτά στο τέλος κάθε μήνα, που έπληξαν με ιδιαίτερη ένταση και την Αττική. Αυτή η περίοδος θα μπορούσαμε να πούμε πως περιλαμβάνει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στην κυκλοφορία της ατμόσφαιρας της Ευρώπης, τα οποία παρουσίασαν αξιοσημείωτη επιμονή και έδωσαν τα χαρακτηριστικά μιας μόνιμης επαναληψιμότητας στην θέση των συστημάτων της Ευρώπης. Δυστυχώς για την περιοχή μας, αυτή η επιμονή ευνοούσε την εγκαθίδρυση αντικυκλώνων εμποδισμού και τη θερμή μεταφορά σε όλη την Βαλκανική και ταυτόχρονα την απουσία των γεννεσιουργών αιτίων της θερινής αστάθειας, φαινόμενο το οποίο - αν και σύνηθες κάθε καλοκαίρι - κυρίως στη Β. χώρα, βρέθηκε σε ύφεση φέτος. Επόμενο είναι λοιπόν, με τέτοιες συνθήκες να μην υπάρχει η πιθανότητα να εκδηλωθεί θερμική αστάθεια, ούτε για...δείγμα στο λεκανοπέδιο.

Η δεύτερη περίοδος, αν και μικρότερη σε διάρκεια, παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Θα μπορούσαμε να τοποθετήσουμε την έναρξή της, μετά την 26η-27η του Αυγούστου, οπότε μια σημαντική μετακίνηση στη θέση των συστημάτων πανευρωπαικά, όρισε ένα νέο μοτίβο κυκλοφορίας, το οποίο έμελλε να επαναφέρει τις βροχές στην χώρα μας, τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη και ταυτόχρονα να εξαλείψει κάθε πιθανότητα εμφάνισης καύσωνα τουλάχιστον γι αυτές τις μέρες. Ο χρόνος, έδειξε τελικά, πως αυτή η αλλαγή δεν ήταν παροδική, αλλά όρισε κι ένα νέο μοτίβο κυκλοφορίας στα συστήματα της Ευρώπης. Μετά από ένα σύντομο κύμα ζέστης στις τελευταίες 3 μέρες του Αυγούστου - που θα μπρούσε να ερμηνευτεί ως η μεταφορά της ζέστης της κεντροδυτικής Μεσογείου πριν την ανάπτυξη του πρώτου κύματος αστάθειας στην χώρα μας - οι συνθήκες πράγματι άλλαξαν από την 1η του Σεπτέμβρη, με ένα κύμα αστάθειας (με χαρακτηριστικά κίνησης ψυχρού μετώπου) να χτυπάει την χώρα μας από τα ΒΔ προς τα ΝΑ, προκαλώντας στη συνέχεια, ψυχρή εισβολή. Αναλόγως, κι άλλα τέτοια επισκέφθηκαν την χώρα μας κατά τη διάρκεια του μήνα, ο οποίος ήταν πλούσιος σε φαινόμενα για τις κεντρικές και βόρειες περιοχές της χώρας. Μετά από ένα κύμα αστάθειας, συνηθισμένη εξέλιξη του καιρού ήταν μάλιστα η εκδήλωση ψυχρής εισβολής. Η κατάσταση όμως, δεν εξελίχθηκε τόσο καλά και στην Αττική, η οποία για τουλάχιστον 5 φορές (και πολλά άλλα μικρά περιστατικά, που δεν έχει νόημα να αναφέρουμε εδώ), βρέθηκε πολύ κοντά στο να εκδηλωθεί καταιγίδα, αλλά χωρίς κανένα αποτέλεσμα. ΟΙ ημερομηνίες που συνέβη αυτό ήτανε οι: 2/9, 3/9, 20/9, 26/9 & 27/9. Οι συνθήκες της ατμόσφαιρας που επικράτησαν εκείνες τις ημέρες θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι απ τις καλύτερες περιπτώσεις εκδήλωσης βροχών / καταιγίδων. Κι όμως...

Σε αυτό το σημείο, ενδιαφέρον θα έχει να δούμε, 3 εικόνες ανίχνευσης ηλεκτρικών εκκενώσεων για το εικοσιτετράωρο της 2ας του Σεπτέμβρη και αντίστοιχα της 20ης και 27ης του μηνός.

 

2/9/07:






























20/9/07



























27/9/07
































...Στις παραπάνω εικόνες βλέπουμε πόσο κοντά βρέθηκε το λεκανοπέδιο στην εκδήλωση καταιγίδας, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Μάλιστα, η επιμέρους καταγραφή των γεγονότων αυτών των ημερών δείχνει πως για κάποιον λόγο παρ'όλη την αστάθεια της ατμόσφαιρας (προβλεπόμενη και παρατηρήσιμη), τη συνοπτική διάταξη των συστημάτων (αρκετά ευνοική, όπως άνεμοι στα ανώτερα στρώματα, θέση συστήματος κλπ) καθώς και το ανεμολογικό πεδίο σε σχέση με την ορογραφία, στα μέσα και κατώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας, δείχνει πως για κάποιον ανεξήγητο λόγο, ο καιρός εξελίχθηκε με μάλλον ασυνήθιστο τρόπο. Σε κάθε μια από αυτές τις περιπτώσεις θα λέγαμε πως επικράτησε το 5-10% της πιθανότητας για μή εκδήλωση βροχής, έναντι του 90-95% της πιθανότητας για την εκδήλωσή της...!

Την 12η του Οκτώβρη, μετά από ένα δεκαπενθήμερο σχετικά υψηλών θερμοκρασιών κι ενώ ήδη για 5 μέρες ο καιρός προσπαθούσε για ακόμα μια φορά να προκαλέσει βροχή στην Αθήνα, μια απρόσμενη ανάπτυξη καταιγίδας στις βορειοδυτικές παρυφές του λεκανοπεδίου, το απόγευμα εκείνης της ημέρας, αποτέλεσε την αφορμή για να μπει επιτέλους και η πρωτεύουσα ολοκληρωτικά στο Φθινόπωρο. Η καταιγίδα - παρ'όλες τις ενδείξεις για το αντίθετο - εξαπλώθηκε γρήγορα πάνω από την πόλη, πλήττοντας όλες τις περιοχές και τις συνοικίες με εξαίρεση τα νότια προάστια και το μεγαλύτερο τμήμα των Μεσογείων. Η ισορροπία όμως, "αποκαταστάθηκε" κι εδώ την επόμενη κιόλας μέρα, στις 13 του μήνα, όταν μια ακόμα απρόσμενη ανάπτυξη καταιγιδοφόρου νέφους πάνω από τα νότια προάστια της πόλης προκάλεσε όμβρους και στη συνέχεια καταιγίδα η οποία μετακινήθηκε προς τα Μεσόγεια. Όσες περιοχές των Μεσογείων, παρέμειναν ακόμα άνομβρες (καθαρά θέμα τύχης), ήρθε το βόρειο ρεύμα λίγες ώρες μετά, την Κυριακή 14 του μηνός, με τις βροχοπτώσεις που προκάλεσε, ώστε να ολοκληρώσει - επιτέλους - τη διαδικασία μετάβασης στο Φθινόπωρο...

Τα ύψη βροχής που σημειώθηκαν την 12η του μηνός, σύμφωνα με μετρήσεις σταθμών φορέων και ερασιτεχνών είναι τα εξής: