Όπως έχουμε ήδη αναφέρει στο άρθρο «Πασχα-Σχολιασμός, Ανάλυση και Προοπτική Καιρού», οι τιμές της θερμοκρασίας στην επιφάνεια σε σχέση με το στρώμα των 850hpa, είναι αρκετά αυξημένες και όσον αφορά τις μεσημβρινές ώρες της ημέρας, έχει πάψει πλέον να ισχύει η διαφορά των 10 βαθμών (περίπου) όπως συνέβαινε τους χειμερινούς μήνες.

Τα πράγματα, σε σχέση με αυτήν την διαφοροποίηση ήταν πιο ξεκάθαρα σήμερα Πέμπτη 20/4, όπου μετά την απομάκρυνση του χθεσινού ψυχρού μετώπου η ηλιακή ακτινοβολία φτάνει σχεδόν ανεμπόδιστη στην επιφάνεια. Με θερμοκρασίες στα 850hpa στους 7-8 βαθμούς (6 βαθμούς περίπου χαμηλότερες τιμές σε σχέση με τη Δευτέρα – Τρίτη), οι μέγιστες θερμοκρασίες ξεπέρασαν σε όλες τις ηπειρωτικές περιοχές τους 20 βαθμούς και σε αρκετές, έφτασαν τους 25-26 βαθμούς. Βλέπουμε λοιπόν πως:

1) Πράγματι, ισχύει αυτό που είχαμε αναφέρει, ότι δηλαδή προκύπτουν μεγαλύτερες διαφορές θερμοκρασίας ανάμεσα στα 850hpa και στην επιφάνεια σε σχέση με ότι συμβαίνει τον χειμώνα. Έφτασε τους 13 βαθμούς (περίπου) στην αρχή της εβδομάδας, και τους 18 σήμερα Πέμπτη 20/4.
2) Η διαφορά επιφάνεια – 850hpa είναι εντονότερη σε σχέση με την αρχή της εβδομάδας, πράγμα που αποτελεί και την απαρχή της αστάθειας τουλάχιστον στα κατώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας.

Μπορούμε να κατατάξουμε την ατμόσφαιρα σε 3 πολύ βασικές κατηγορίες σε σχέση με το πόσο ασταθής είναι. Αυτό αποτελεί και μια αφορμή για μια πρώτη προσέγγιση σε διάφορους τύπους καιρού που συναντάμε καθ’ολη τη διάρκεια του έτους στην χώρα μας και έχουν σαν έναν «κοινό παρονομαστή» τον θερμοδυναμικό νόμο: PV=nRT (όπου P = πίεση, V = όγκος, n = αριθμός των moles , R = παγκόσμια σταθερά των αερίων, T = θερμοκρασία).

Έτσι λοιπόν οι ατμοσφαιρικές συνθήκες πάνω από μια περιοχή μπορεί να είναι:

1) Ευσταθείς, όταν οι τιμές της θερμοκρασίας πέφτουν καθ’ύψος με θερμοβαθμίδα μικρότερη από αυτήν που προκύπτει από τον θερμοδυναμικό νόμο. Με άλλα λόγια, καθώς η πτώση της πίεσης, συνεπάγεται και φυσιολογική πτώση της θερμοκρασίας (ανάλογη), σε τέτοιες περιπτώσεις καθώς ανεβαίνουμε ψηλότερα, η πτώση της θερμοκρασίας είναι μικρότερη από αυτήν που θα έπρεπε να ισχύει. Επειδή όμως, ο θερμοδυναμικός νόμος, ισχύει  μεν θεωρητικά, στην πράξη η ατμόσφαιρα είναι ελεύθερη και καμμία μεταβλητή δεν παραμένει σταθερή. Το νόημα της σύγκρισης έγκειται στο γεγονός ότι «αναλογικά» οι αέριες μάζες στα υψηλότερα στρώματα είναι θερμότερες από αυτές στα χαμηλότερα στρώματα. Βέβαια, ας μην ξεχνάμε πως τελικά σε απόλυτες τιμές, ο αέρας στα υψηλότερα στρώματα θα είναι πάντα ψυχρότερος από τον αέρα στα χαμηλότερα στρώματα. Όμως, αυτή η σύγκριση έχει νόημα, αν αναλογιστούμε τι μπορεί να συμβεί όταν ισχύουν ειδικές περιπτώσεις σε σχέση με την γεωμορφολογία μιας περιοχής και την ύπαρξη ασθενών ανέμων.

Αν λοιπόν αυτές οι συνθήκες συνδυαστούν με ασθενείς ανέμους, ο ψυχρός αέρας καθ’ότι καταλαμβάνει ότι κι αν συμβεί, μικρότερο όγκο, είναι τελικά βαρύτερος και παρουσιάζει - σε μικρές υψομετρικές κλίμακες και όσον αφορά κλειστά λεκανοπέδια ή πεδιάδες - την τάση να πέφτει προσπαθώντας να «αλλάξει θέση» με τον θερμότερο και ελαφρύτερο που υπάρχει  χαμηλότερα. Κάτι τέτοιο αν και παρουσιάζεται σαν τάση, συμβαίνει τελικά με την ύπαρξη τέτοιων γεωμορφολογικών παραγόντων σε συνδυασμό με την γρήγορη αποβολή θερμότητας από το έδαφος (μέσω της ακτινοβολίας) κατά τη διάρκεια της νύχτας. Έτσι εμφανίζονται τελικά οι πρωινές ομίχλες (καθώς συχνά ο αέρας είναι εξ αρχής σχεδόν κορεσμένος).