360 χιλιόμετρα σκέψης

...Κοίταξε να σου πω. Σκέφτηκα κάποια πράγματα τις προάλλες, μέσα στο τρένο. Ήταν νύχτα, αλλά και πάλι στη ζούλα μπορούσαμε να ανάψουμε τσιγάρο, και στο στενό μπαράκι, ή εσπρέσο, ή ουίσκι έβλεπες να παραγγέλνουν. Στριμωχτά, αμίλητα, με βαριά ατμόσφαιρα και άσχημα χρώματα από νέον και καφέ στο γύρω. Μαύρο και γραμμές από φώτα στο παράθυρο και το τρένο να αισθάνεσαι οτι τρέχει σαν δαιμονισμένο. Αλλά, σα να μου φάνηκε οτι ήταν η καλύτερη στιγμή για να χαλαρώσω, αφού γι ακόμα μια φορά είχα τσακωθεί με τον ύπνο μου. Ήθελα να μην σκεφτώ τίποτα πρακτικό. Ήθελα σκέψεις, που δεν θα απαιτήσουν να τις ταχτοποιήσω. Σκέψεις που θα βολευτούν μόνες τους, σαν τα σκουπίδια στις γωνιές μιας πισίνας. Σκέψεις που δεν θα γαντζωθούν ούτε στη γλώσσα μου σαν το αγκίστρι, και δεν θα κολλήσουν στα χέρια μου. Τι απαιτήσεις είχα από αυτές;

Και το πρώτο πράγμα που συνειδητοποίησα ήταν οτι τελικά το ίδιο μυαλό δεν ξεκολλάει από το "τι καιρό κάνει". Το κατάλαβα αυτήν την περίοδο που ασχολήθηκα με εντελώς άσχετα πράγματα. Άμα, έστω και λιγάκι, ασχολείσαι με τον καιρό, θα δεις πως, το μοναδικό όριο που μπορεί να βρει, είναι τα βουνά.

Θα το δεις αυτό, άμα έχεις κάτσει να χαζέψεις ποτέ τα σύννεφα', ή έστω όταν οδηγάς παρατηρείς το θερμόμετρο του αυτοκινήτου σου. Κι αν δεν έχεις, (θερμόμετρο ή αυτοκίνητο), έστω να έχεις σκεφτεί πως είναι άμα βρέχει στο μέρος εκείνο που ταξιδεύεις..πως θα είναι ο χειμώνας και το καλοκαίρι του..και αν η Άνοιξή του, μοιάζει με την Άνοιξη στον τόπο σου.Ο καιρός είναι ο συνδυασμός του αέρα με την γη και τη θάλασσα. Είναι κατ’ουσίαν η ερωτική πράξη του αέρα με την ίδια την γη. Κι όσοι επηρεάζονται από Αυτόν, μάλλον βρίσκονται κάπου στη μέση. Δεν πατάνε στην γή, αλλά ούτε και ίπτανται. Αυτή η αντίθεση, είναι που χαρίζει ένα κομμάτι της μαγείας. Μιλάει μέσα σε αυτούς που τον λατρεύουν. Είναι λίγοι αυτοί. Και όπου κι αν βρίσκονται, ταξιδεύουν μονάχοι, όσο κόσμο κι αν έχει ολόγυρα.

Φίλε, το φως αλλάζει από τη Λαμία και πάνω. Όχι ότι θεωρώ τη Λαμία σαν όριο, αλλά φαίνεται πως οι Θεσσαλοί έχουν άλλο φως να θυμούνται για τα καλοκαίρια τους. Το χρώμα γίνεται πιο κιτρινωπό. Και ο αέρας, μοιάζει να βαραίνει στο κορμί. Σίγουρα, μιλάμε για σκληρότερες συνθήκες. Φαντάζομαι ότι, όσο πας πιο βόρεια και αυτή η παράμετρος της θερμοκρασίας παραμένει η ίδια, τα πράγματα είναι δυσκολότερα. Κάποιοι λένε για την υγρασία. Να σου πω την αλήθεια, εχω πρόβλημα στο να εξηγούμε αυτά τα πράγματα, μόνο μέσα από την υγρασία. Οι αμερικάνοι έβγαλαν και αλγόριθμους. Τόσο λέει αισθάνεσαι τη πραγματική θερμοκρασία, άμα έχει τόσο υγρασία. Όσο περισσότερη υγρασία, τόσο πιο πολύ αισθάνεσαι. Απλά πράγματα. Μηχανιστικά. Μετά συνειδητοποίησαν πως, δεν είναι μόνο η θερμοκρασία και η υγρασία, αλλά είναι και ο αέρας και το πόσο δυνατά φυσάει. Ενας πιο πολύπλοκος τύπος, λαμβάνει υπόψιν και την ένταση του αέρα για να εξηγήσει την διαφορετική αίσθηση της ζέστης που έχουμε. Πάντα υπό σκιάν. Κι όμως, το φως από τη Λαμία και πάνω αλλάζει. Και υποπτεύομαι πως είναι το μοναδικό πράγμα που κατάφερα να παρατηρήσω, από τα χιλιάδες άλλα πράγματα που επίσης αλλάζουν. Αυτό όμως είδα και ήθελα να στο γράψω.

Σαν Αθηναίος, όχι βέβαια βέρος, έχω την τάση να γκρινιάζω. Όποτε πάει να καλοκαιριάσει, με ενοχλεί η ζέστη. Με ενοχλεί όταν δε φυσάει, με ενοχλεί και που φυσάει, γιατί δε φυσάει όπως θέλω εγώ, με ενοχλεί το στριμωξίδι στο λεωφορείο, με ενοχλεί η σκόνη που την παίρνει ο αέρας όταν τρελαίνεται το μελτέμι, με ενοχλεί που δεν βρέχει, με ενοχλεί που βρέχει γιατί δε βρέχει όπως εγώ θέλω να βρέξει και γίνονται όλα μπάχαλο, με ενοχλεί που κάνουν Τωρα τα έργα και μοιάζει η πόλη με μια ατελείωτο ορυχείο, με ενοχλεί που δυσκολεύομαι να κοιμηθώ, με ενοχλούν και τα κλιματιστικά που έχουν γεμίσει τον τόπο με φτιαχτό αέρα και άσθμα, και γίνεται πανικός στα στενάκια της πόλης από την λάβρα. Με ενοχλεί που έχουμε τόσες παραλίες και τελικά, καταλήγεις να κάνεις δυο μέρες για να φτάσεις, άσε που τις έχουν κλείσει όλες με ιδιωτικά μαγαζιά. Τα νεύρα τελικά αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο και με ενοχλεί κι αυτό επίσης, κάτι που τα αυξάνει ακόμα περισσότερο. Αν δεν αλλάξεις μέρος για λίγο, όλα αυτά συσσωρεύονται και μοιάζει σαν να πρέπει να ξεσπάσουμε όλοι μαζί, καίγοντας την πόλη, η χτυπώντας ο ένας τον άλλο.

Μοιάζει με τον τρόπο που αναπτύσσεται η καταιγίδα. Τα υλικά που την συνθέτουν, είναι κι αυτά προιόντα αυτής της ερωτικής πράξης που σου έγραφα στην αρχή. Αλλά είναι προιόντα μιας απίστευτα νευρικής ερωτικής πράξης, λουσμένη στον ιδρώτα, τα πάθη και τις ενοχές, που γίνεται γρήγορα. Σαν τον έρωτα που κάνουν οι άνθρωποι μέσα στις πόλεις. Και ξυπνάνε χειρότερα απ ότι κοιμήθηκαν. Βλέπεις και την ερωτική πράξη του καιρού, στριμωγμένη μέσα σε λίγες ώρες, όταν ο καιρός ξυπνάει. Το χειμώνα είναι πάντα παρών αλλά το καλοκαίρι αυτό γίνεται, εκεί, κοντά στο μεσημέρι, μέχρι και αργά το απόγευμα. Τότε βλέπεις την αύρα να φυσάει, μεταφέρει την υγρασία στον κάμπο, φυσάει και προς τα βουνά, ένα φοβερά πολύπλοκο σύστημα ενεργοποιείται και μαζεύονται τα σύννεφα. Μαζεύονται γιατί, δεν υπάρχει άλλη διέξοδος. Όπως μαζεύονται τα νεύρα μας, σε αυτήν την πόλη. Στην ατμόσφαιρα, όλη αυτή η συσσωρευμένη ενέργεια, πάει επάνω, προσπαθεί να μπει στη στρατόσφαιρα, δεν μπορεί και φτιάχνει απίστευτα σύννεφα. Κάποια στιγμή, ο τόπος όλος κορένεται, αυτό το καζάνι ξεσπάει που αλλού, πάλι πίσω στη γη, λίγο πριν την νύχτα. Το επόμενο πρωι, αυτή η διαδικασία αρχίζει και πάλι από την αρχή.

Ξέρεις τι μοιάζει να το χαλάει όλο αυτό; Ο αέρας. Άμα φυσάει, όλα αυτά που θα μπορούσαν να φτιάξουν τα σύννεφα, χαλάνε, κανένα βουνό δεν μπορεί να τα οριοθετήσει, σκορπίζονται. Γι αυτό είναι παντοδύναμος, «πεχλιβάνης» είναι ο άτιμος.

Στα λευκά μέρη φυσάει. Δεν προλαβαίνουν να συσσωρευτούν τέτοια νεύρα από τον καιρό. Σπάνια βλέπεις αυτήν την διαδικασία να συμβαίνει. Στα μέρη που φυσάει το καλοκαίρι, η στεριά είναι στενή. Να, όπως η Αττική ας πούμε. Πας στη Θεσσαλία. Κλειστή από παντού, η θάλασσα δεν μπαίνει στη ζωή των ανθρώπων. Είναι συνειδητά ηπειρωτικοί. Όμως, ώντας επαρχία, έχουν άλλη ζωή και δεν συσσωρεύουν νεύρα. Αυτά τα συσσωρεύει μόνο ο καιρός, και όσο το κάνει αισθάνεσαι άσχημα. Και να σου πω το άλλο; Στη Λάρισα, δεν είχε ούτε υγρασία. Έχει περισσότερη ξηρασία από την Αθήνα, το μέτρησα στο υγρόμετρο, αλλά αυτά τα νεύρα του καιρού τα νιώθεις παντού και η ζέστη γίνεται ανυπόφορη. Μέχρι να έρθει το απόγευμα και τότε ξεσπάνε σε καταιγίδα και πανδαιμόνιο. Όλα τα δαιμόνια του παραδείσου τσακώνονται με τους αγγέλους της κολάσεως πάνω από το κεφάλι σου. Μέσα στη νύχτα. Και σιγά-σιγά, όλος αυτός ο συρφετός πάει για τα ανατολικά, εκεί που φαντάζεσαι ότι είναι η θάλασσα, πάει για να πεθάνει. Το ξημέρωμα θα σε βρει μάλλον γαλήνιο.

Στα κίτρινα μέρη αυτά, ο δυνατός άνεμος, μοιάζει σαν κάτι ξένο. Το λέω γιατί είδα, πως είναι να φυσάει εκεί πάνω, μοιάζει κάτι το πολύ παράξενο, πίστεψέ με. Όσο κοστίζει μια καταιγίδα εδώ κάτω, άλλο τόσο κοστίζει και ο αέρας, επάνω..Γυρίζοντας στην Αθήνα, το συνειδητοποίησα όλο αυτό το πράγμα. Εδώ ο αέρας είναι άφθονος και σκορπίζει τα νεύρα του καιρού, όπως κάνει και η καταιγίδα σε άλλα μέρη. Στις ψυχές μας όμως, δεν κουνιέται φύλλο. Κίτρινη μοιάζει, όπως ο καιρός στη Θεσσαλία. Αλλά εκεί πέρα, ξεσπάει ρε γαμώτο. Και είναι μαγικό. Μοιάζει με την κάθαρση στις αρχαίες τραγωδίες. Εδώ πως, μπορεί να ξεσπάσει μια κίτρινη ψυχή; Αν δεν πάμε καμμιά βόλτα παραέξω, μπας και δημιουργήσουμε τεχνητό ρεύμα, να διώξει τους διαόλους, σίγουρα θα τσακωθούμε με τον διπλανό μας, θα γίνουμε αγνώριστοι ή θα πρέπει να το κάψουμε αυτό το μπουρδέλο ή θα πρέπει να σηκωθούμε να φύγουμε παρατώντας τα πάντα πίσω…

Απίστευτη μελαγχολία σήμερα ο καιρός. Γκρίζο, από λευκό μαύρο και μπλέ παντού. Τέλειο..Από χθες το βράδυ δηλαδή φυσάει σα χειμώνας. Φυσάει σα διάολος, κάτι που μ αρέσει όπως καταλαβαίνεις, έχει και μια χειμερινή συννεφιά. Δε με πειράζει που με έπιασαν τα ιγμόρια μετά από τα 37άρια που είχε - εδώ ο αμερικάνος θα έκανε πάρτυ με τους δείκτες του. Αλλά δε πάει να είναι γλυκά μελαγχολικός αυτός ο καιρός; Εδώ κάπου χάνω το παιχνίδι. Καθώς μια οργή γεννιέται και πάει να μου τα χαλάσει όλα ρε γαμώτο. Γεννιέται κάθε φορά που γυρνάω πίσω σ αυτήν την πόλη και βλέπω τις κίτρινες ψυχές μας, να μην μπορούν να ξεσπάσουν…

Ηλιούπολη 3 Ιουλίου, 2006