Αρχές Σεπτέμβρη 2006.
Η πόλη είναι ακόμα ζεστή. Απόγευμα όψιμου καλοκαιριού, με τον ανεμιστήρα να δουλεύει. Χαζεύω τους κύκλους του. Πατάω συνέχεια τον διακόπτη. Στο δωμάτιο, στριμωγμένος σε μπετά, φελιζόλ και σάπιες κεραίες, έχω τον δικό μου καιρό. Και καθώς αρχίζουν οι στροφές, οι 4 έλικες του, μοιάζουν με την αέναη αλλαγή των εποχών. Πάντα στην 3η σκάλα...

Αυτές τις μέρες του Σεπτέμβρη, θα δεις τα χρώματα του Αιγαίου να σκουραίνουν και να αγριεύουν και το φως στις παραλίες να θαμπώνει και να κείτεται ανάμεσα στα θλιβερά απομεινάρια μιας ξεχασμένης «θερινής ραστώνης» σ ενα χώμα που μυρίζει μούστο.
Δεν βλέπεις πια το μελτέμι. Η ύπαρξή του έχει σβήσει, μέρες πριν, ένα υγρό πρωινό με ομίχλη, βουτώντας σε μια θάλασσα που κοιμάται. Ο Πεχλιβάνης έρχεται απροειδοποίητα. Νύχτα. Κάνει σαματά.. Εδώ, στο μεταίχμιο των εποχών, οι πρώτες παραστάσεις του χειμώνα, θα δεις να γίνονται σαν ένα μικρό τελετουργικό. Κι εσύ φορώντας κοντομάνικο, θα πίνεις ζεστό καφέ το μεσημέρι στο ταβερνάκι, βλέποντας σημαίες να σκίζονται στα καραβάκια. Και στα σκοτεινά υπόγεια των σπιτιών, το καλοκαίρι βράζει και αργοπεθαίνει, μέσα σε φρεσκοπλυμμένα βαρέλια, μαζί με το μούστο. Έτσι ανάβουνε τα πρώτα τζάκια.

Εκείνη τη νύχτα, ο άνεμος που σάρωνε, άλλαξε την εποχή. Κι έτσι σε λίγο άρχισαν οι πρώτες μεγάλες φθινοπωρινές νεροποντές και οι ομίχλες…
Μια ακόμα αλλαγή και σε μια νύχτα χιόνισε. Ένας άλλος αέρας επελαύνει, θυμίζοντάς μoυ το περσινό, το ξεχασμένο χιόνι...Είναι ακόμα Σεπτέμβρης, αλλά μύρισε χειμώνας σε αυτόν τον ανεμοδαρμένο τόπο…
Ο ανεμιστήρας έκλεισε, και σαν αντανάκλαση, στριμωγμένος ακόμα στα μπετά αυτής της πόλης, νομίζω οτι μπορώ να ακούσω από μακριά, τον αδιάκοπο βόμβο μιας ανεμογεννήτριας…

Το βίντεο, είναι αφιερωμένο στον άνεμο. Την ψυχή του καιρού.

klik-me

Εικόνες από Νότια Εύβοια, Ζάρακες-Στύρα-αιολικό πάρκο.
Βορειοανατολική Αττική, Ηλιούπολη.
Σεπτέμβρης 2006